Fan Fiction |
by ako_ay_ako
At nawalan siya ng kanhandaan at sasabihin. Maski hindi niya tinugon ang sinabing iyon ni Joross, hindi na niya magawang itanggi sa sarili na umiibig din siya sa binatilyo.
Hinawakan ni Joross ang kamay niya, subalit agad niyang inalis iyon.
“R-Roxanne..”
Umiwas si Roxanne kay Joross.
“N-Nagagalit ka ba?”
Narnig niya ang sigaw ng Kuya Mike ni Joross. “Hoy! Hindi pa ba luto ang tilapia!”
Kinuha niya ang plato kung saan nakalagay ang mga naihaw nang isada. Pumasok siya sa loob ng kubo para ihain ang ulam na niluto.
Sinundan siya ni Joross sa loob ng kubo, dala naman ang sawsawan.
“WOW! Ang sarap magluto ni Aling Roxanne ng tilapia!” Biro ng Kuya Niel niya.
“At ang anghang naman ng sawsawang ginawa ni Mang Joross para sa tilapia ni Aling Roxanne!” susog naman ni Mike.
“Ay, bastos!” reaksiyon ng kanyang Ate.
Nagtawanan pa ang lahat sa panunukso sa kanila ng Kuya Niel niya at Kuya Mike ni Joross.
Napangiti rin si Roxanne dahil sa kasiyahang nagaganap sa pamilya niya at pamilya ni Joross. Nagtama ang paningin nila ni Joross at nakangiti rin ito sa kanya.
Napayuko siya. Pakiwari niya’y napaso siya ng tingin at ngiting iyon ng binatilyo.
Napalunok siya na parang biglang nanunuyo ang lalamunan.
~*~***~*~**~*~
NAGKAROON ulit sila ni Joross ng pagkakataon na mag-usa[ nanag makauwi na sila sa bahay-bakasyunan. Nasa garden sila nang gabing iyon.
May hawak na giatara si Joross. Panay lang ang kalabit nito sa strings. “Akala ko galit ka na naman sa akin,” sbai pa ng binatilyo/
Kumunot ang noo niya na tinitigan si Joross/ “bakit naman ako maggalit?”
“Inaaway na naman kasi kita.”
Tumawa siya nang mahina sa sinabi ni Joross. Pang-aaway ba yong panliligaw?
Inayos ni Joross ang pagkakaupo at muling kinalabit ang kuwerdas ng gitara. “Alam mo, may ipaparinig akong knata sa’yo/ Yung sikat na kanta ngayon ni Joey Albert. Narinig mo ba yon?”
“Ano’ng kanta yon?”
“Naggitara kasi ako sa school choir at kinanta nila ito noong recognition day.”
Hindi niya alam yon dahil hindi naman siya nagpunta sa activities ng school nila. “Kantahain mo nga,” sabi na lang niya kay Joross.
Tinugon ni Joross ang request ni Roxanne. Muling sinimulan ang intro sa gitara.
Sa bawat pag-ikot ng ating buhay
May oras kailangan na maghiwalay…
Alam ni Roxanne ang kantang iyon dahil madalas niyang naririnig sa radyo.
Puso’y lumaban man walang magagawa
Saan ka, kailan ka muling mahahagkan…?
Kahit hindi sinasabi ni Joross, alam ni Roxann na para sa kanya ang kahulugan ng awit na iyon.
Magkulan man sa atin ang sandali
Alam ko na tayo’y magkikitang muli
Hanggang may umaga pa na haharapin
Ikaw lang ang mamahalin…
Nagpakawala ng palakpak si Roxanne. “Ang ganda,” nakangiti pang sabi niya.
“Maganda talaga ang boses ko,” pagbibiro ng binatilyo na patuloy na kinakalabit ang gitara. Naging background nila ang musikang nagmumula sa gitara.
She tongue-out him. “Maganda yung kanta.”
Nagtawanan sila.
Silence. Tumigil din ang pagkalabit ni Joross sa gitara. Wala silang marinig kundi ang mga kuliglig sa paligid na tila muling nagising sa mga pagkakataong iyon.
“Ikaw lang ang mamahalin ko, Roxanne. Pangako yan,” wika mayamaya ni Joross.
Naramdaman na lang ni Roxanne na hinawakan ni Joross ang kamay niya at masuyong pinisil iyon. Napapitlag siya. Pero sa pagkakataong iyon. Hinid na nagawang tanggihan ni Joross ang palad ni Joross.
Saka masuyong hinagkan nito ang kanyang palad.
Napapikit si Roxanne….
~*~**~**~*~**
NAGING napakasaya ng bakasyon ng dalawa.
Buong araw ay magkasama sila, at sa pagtulog na lang sila naghihiwalay.
Kadalasan, malalim na ang gabi at nasa labas pa sila ng bahay-bakasyunan at naglaro ng cards at board games. Wala silang nadaramang pagkainip sa bawat sandali.
Kapwa na nila batid ang damdamin ng isa’t isa. At ganap nang napukaw ang kanilang musmos na puso ng salitang “pag-ibig.”
~*~*~*~*~*~*~*~*
NAKASALAMPAK sila ni Joross sa sahig at naglalaro ng Scrabble. Isang salita ang binuo nito para sa kaya.
“I love you. Mataas ang score niyan,” nakangiti pang wika ni Joross.
Naramdaman na lamang ni Roxanne na hawak na ni Joross ang kamay nya.
“I love you, Roxanne.”
“B-baka may makakakita sa atin.” Kinakabahan siya dahil alam niyang bawal ang relasyong namamagitan na sa kanila.
Ngunit walang pakialam si Joross sa mga pag-aalala ni Roxanne.
Nabigla na lang siya ng halikan ni Joross ang kanyang pisngi.
Nakangiti pa ito pagkatapos gawin iyon.
“Matutulog na ako, inaantok na ako,” pag-iwas niya rito.
“Hey, sandali lang.”
Hindi siya naawat ni Joross; tumayo na siya at naglakad patungo sa kwarto ng kanilang pamilya.
“Are you serious?”
Huminto siya sa tapat ng pinto ng kuwarto. “Good niht, Joross.”
“Wala bang good-night kiss?”
Natawa siya nang mahina sa sinabing iyon ni Joross. “Alam mo, nasa loob ang buong pamilya ko. Kung gusto mong mahuli tayo, sige mag-good night kiss tayo.”
Pagkasbi niyon, kaagad siyang siniil ni Joross ng halik sa labi. Full of love.
Nawala siya ng kahandaan sa maalab na halik na iyon ng binatilyo. Nakaramdam ng panghihina at pagsuko si Roxanne.
Marahan at masuyong humahagod ang labi ni Joross sa kanyang labi. Napapikit si Roxanne nang mariin at napakapit siya nang mahigpit sa balikat ni Joross.
Tila tuluyan na siyang tinakasan ng kamalayan.
Damang-dama niya ang napakalambot na labi ni Joross, at tila idinuduyan siya ng halik na iyon paakyat sa mga ulap.
Dinama niya ang pinakamatamis na lasa ng first kiss. At gano’n pala iyon kasarap.
~*~**~*~*~*
NAKANGITI si Joross sa tuwing magtatama ang kanilang paningin.
Tila nanunukso ang mga mata nito dahil makahulugan ang bawat ngiti at tingin nito.
“Napuyat ka?” usisa nito sa kanya nang umagang iyon habang magkasabay silang kumakain ng breakfast.
Halos hindi siya nakatulog sa buong magdamag, at napansin iyon ni Joross.
“H-Hindi naman.”tanggi niya.
Muling nagtama ang paningin nila AT tila napapaso si Roxanne sa mga tinging iyon ni Joross. Pakiramdam niya’y malulusaw siya ng mga titig ng binatilyo.
Halos walang ipinagkaiba ang damdaming iyon sa nakakapasokng halik nito.
~*~**~*~**~*
MADALAS, kapag may pagkakataon, nagsosolo at nagtatago sila ni Joross para paulit-ulit na gawin ang natutunang kapusukan.
Madalas, tumatakas sila upang damhin ang init ng pag-ibig ng isa’t isa.
~*~*~*~**~
MAGKASAMA sila sa palaisdaan nang hapong iyon, namamangka sila sa tahimik na tubig. Kapwa sila may hawak na sagwan at paikut-ikot sa isang tila maliit na ilog.
“Malalim kaya rito?” tanong ni Roxanne.
Parang walang narinig si Joross sa sinabi niya. “Uuwi na tayo bukas,” malungkot na wika nito.
“Oo nga,eh.”
“Nakakalungkot, no? Sana, we’ll stay here forever.”sabi pa nito.
“Ayaw mo pang umalis?”
Nagtama na naman ang paningin nila. AT minsan pang napaso siya sa mga titig nito.
“Kung pwede lang sana..” Seryoso si Joross nang mga sandaling iyon. “Kung pwede lnag sana, huwag na tayong magkahiwalay.” Ulit pa nito.
At ngiti lang ang itinugon niya. Muli siyang nagsagwan. May nagtalunang mga isda at tuwang-tuwa si Roxanne na pinagmasdan ang mga iyon.
“I love you.”
Natigilan siya sa sinabing iyon ni Joross. Sa tuwing maririnig ni Roxanne ang mga salitang iyon, pakiwari nya’y humihinto ang tibok ng kanyang puso.
“I love you,”muling sabi ni Joross.
Napayuko si Roxanne. Naramdaman niya ang malamig na hangin sa kanyang buong katawan.
“Hindi ka naniniwala?”
Muling umangat ang mukha ni Roxanne.
Tumayo si Joross sa bangka at huli na para maawat niya ito. Nagsisigaw ito nang malakas.
“Roxanne! I love you! I love you!”
“J-Joross…” Nabigla siya, nawalan na naman siya ng kahandaan sa kapusukang iyon ni Joross.
“Roxanne! I love you! I love you! I love you!”
Tumayo sa bangka si Roxanne para awatin ito. “Joross..” subalit nawalan siya ng panimbang.
Napakapit siya nang mahigpit sa braso ni Joross at kapwa sila nahulog sa bangka.
Nagtalunan at nagpasagan ang mga isda.
“Roxanne!”
Kapwa sila kumapit mi Joross sa puluhan ng bangka. Umiyak sa takot si Roxanne.
“Sorry..”
Subalit dahil sa takot na iyon, lumaya ang isang damdamin. Niyakap niya nang mahigpit si Joross.
“M-Mahal din kita, Joross! Mahal na mahal din kita!”
At saka siya napagulhol ng iyak.
Lalo na nang maramdaman niya ang mahigpit na yakap ni Joross.
~*~*~*~*~*~**~
WALANG tao sa kubo nang magbalik sila.
“Nasaan ba si Mang Nato?” tanong sya kay Joross.
“Mahilig dumayo sa inuman yon sa kabilang ibayo. Mamaya pa ang uwi no’n.”
“Uuwi ba tayo ng ganito ang hitsura? Tiyak na mapapagalitan tayo.”
“Di huwag tayong umuwi.”
Naibigla siya sa desisyon na iyon ni Joross.
“Since last night natin, ‘to, let’s just sleep here.”
“Mapapagalitan tayo.”
“Ako ang bahala, sasabihin naman natin na kasama natin ditto si mang Nato. Vibes kami noon, pagtatakpan tayo ni Mang Nato.”
“P-Pero kahit na, Joross,pagagalitan pa rin ako.”
Ngiti lang ang itinugon ni Joross. May kinuha itong gamit sa cabinet. “Maligo ka mna. Itong towel at duster.”
“K-Kanino ito?”
“Sa anak ni Mang Nato na nag-aaral sa kabayanan.”
Kinuha iyon ni Roxanne at nagtungo siya sa batalan para maligo. Ngunit hindi akalain ni Roxanne na susunod sa kanya ang binatilyo.
“J-Joross..”
“Sabay na tayong maligo…”
“P-Pero…”
At hindi niya naawat ang kapusukang iyon ni Joross.